senior.pl - aktywni w każdym wieku

Maj

Rozszalał się maj, rozbestwił,
pokolorował nam przestrzeń,
przykrył zielenią zwykłą szarość,
zażółcił, zaróżowił ziemię całą.

I bielą całe połacie pokrył,
tyle radości wlał nam w serca,
zafioletowił bzy pod oknem,
cieszy się nawet ten kto nie chce.

Rozbuchał się maj roślinnością bujną,
rozpachnił kwitnącymi drzewami,
rozśpiewał gardziołkami ptaków,
napełnił głowy marzeniami.

Zaszeleścił maj zielonym liściem,
dojrzałym zielonością soczystą.
Wiatr w liściach kołysze Nadzieję
a w duszach radość nam sieje.

Rozmaił się nam maj majem,
w kolorach, zapachach od rana
i czasem mi się wydaje,
że jestem majem… pijana…

Bernardyna Łuczaj

Minie wiosna i zwinie się dywan pachnący..
Ale zanim zastąpi biel zieleń głęboka,
jeszcze czas masz posłuchać dzwoneczków dźwięczących.
One pieśń ci śpiewają, a ty pod urokiem wielkim będąc,
od woni masz aż zawrót głowy, a dookoła wiosna
i ... raj konwaliowy..
Pięknych majowych dni Tobie życzę. ✿ Pozdrawiam ✿

Bez

Przyniosłeś mi bez pięciolistny
w klapie od marynarki.
Świecił jak absurd czysty.
Jak order. Albo jak antyk.

Zakwitł zwyczajnie, jak wszyscy,
gdzieś na świętego Andrzeja…
Tylko od innych był tkliwszy.
Jak uśmiech. Albo nadzieja.



Bez pachniał bzem najczęściej
i przekwitł o swojej porze.
Zostało mi po nim szczęście
w liliowo bzowym kolorze.

Agnieszka Osiecka

Majowy wiersz"

Czy maj jest piękny? –
Właśnie-
Jak Andersena baśnie.
Oczami róż, stokrotek
Patrzy na słońce złote.

Usypia we dnie sowy,
Na lipie, na wiekowej.
I poi konie w stawie.
Gdy wieczór idzie na wieś.
W sieć wielką słońce łowi.

A później wieczorowi
Na srebrnych skrzypkach z bajek
Gra słowik – nocny grajek.

Maj jest piękny, zielony,
Słowiki srebrzą klony
Nie farbą, ale śpiewem,
Gdy fruwa noc nad drzewem.

Tysiące kwiatów rośnie
Wpatrzonych w oczy wiośnie.
Patrzą gdy słońce wstaje –
Świtem, rosą, majem.


Włodzimierz Domeradzki

Wiosna

W parku, wkoło jakiegoś nudnego popiersia
zakwitły bzy jedwabne, ciężkie - cała Persja!
Posąg szepce do siebie! Bzy kwitną. Jestem wieszcz.
Żałuję bardzo. Czego? Wiosno, ty już wiesz...

Ogród

Gdy wiosna zaświta
jest w ogrodzie raz ciemniej, raz jaśniej.
Wciąż coś zakwita, przekwita.
Wczoraj kwitło moje serce. Dziś jaśmin.

(Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)

Czerwiec

W czerwcu ciężkie czereśnie napęczniałe treścią
Zaledwie na gałęziach wygiętych się mieszczą.
W zielonym zamszu liści, sczerniałe z gorąca,
Pulsują krwią soczystą i zapachem słońca.

Jak kokoszki obsiadłszy grządek wszystkie skrawki
Tłoczą się rozłożyste, biodrzaste truskawki.
A poziomki spłonione płodnością i latem,
Błyszczą na jednym krzewie owocem i kwiatem.

Miedziane pomidory i rozchwiane maki
Łyskają poprzez zieleń ognistym zygzakiem.
Nad ziemią wiszą pszczoły jak blaszane dzwonki.

Nad ziemią ciężko dyszą miodem spite bąki.
Na ziemi leżą płaskie purpurowe cienie.
Czerwonym sokiem życia czerwiec się czerwieni.

(Leonia Sieroszewska)

Krysiu ....dawno... dawno.
Pozwolę sobie przypomnieć Ci wiersz Michaiła Swietłowa
"........."
Bo, bo jak widzisz pamiętam... Pamiętam, że znasz. Korespondowaliśmy kiedyś. Tyle lat... ...
Przetłumaczony przez naszego Juliana Tuwima.

"Jechaliśmy stępa,
Pędziliśmy w kłębach
I Jábłoczko - piosnkę
Trzymaliśmy w zębach.
Ach, piosnkę tę dotąd
Na pewno pamięta
Malachit stepowy,
Murawa pomięta.
Lecz inną pieśń jeszcze,
w o obcym narodzie,
Do siodła przytroczył
Towarzysz w pochodzie
l śpiewał, choć rodak,
Tutejszy jak ja;
- Grenada, Grenada,
Grenada majá!

Na pamięć tę piosnkę
Jak pacierz znał Pański,
I skąd do mołojca
Ten smutek hiszpański?
Kijowie! Połtawo!
Od kiedyż w te strony
Przybyły z Grenady
Hiszpańskie canzony?
Nie w twoimż to zbożu,
Ukrajno śród żniwa,
Tarasa Szewczenki
Papacha spoczywa?
Więc skąd, przyjacielu,
W piosence twej łka:
- Grenada, Grenada,
Grenada majá!

A chochoł-marzyciel
Po małej chwileczce
Powiada: "Grenadę
Znalazłem w książeczce.
Wysoki to honor
Tak piękne mieć imię,
Jest powiat grenadzki
W hiszpańskiej krainie.
Ja chatę porzucił
I walczyć szedł po tom,
Że ziemię w Grenadzie
Ja oddać chcę chłopom.
Żegnajcie, najmilsi,
Powrócę, Bóg da!"
Grenada, Grenada,
Grenada majá!

Pędziliśmy w znoju,
By poznać dokładnie
Gramatykę boju
I słowa armatnie.
Świt wstawał na niebie,
By znowu się schować,
I koń się utrudził
Po stepie cwałować.
Lecz Jábłoczko szwadron
Wciąż grał bez wytchnienia
Na skrzypcach epoki
Smyczkami cierpienia.
I gdzież, przyjacielu,
Podziała się ta
- Grenada, Grenada,
Grenada majá!

Na ziemię od kuli
Zwaliło się ciało,
Rozstało się z siodłem,
A nigdy nie chciało.
Nad trupem się księżyc
Potoczył jak łza,
I wargi martwiejąc
Szepnęły: „Grena..."
Daleko, za chmury,
Unosząc swa mękę,
Przyjaciel mój poszedł
I zabrał piosenkę,
I nikt już nie słyszał
Od tego dnia:
- Grenada, Grenada,
Grenada majá!

A szwadron kolegę
Bez żalu pogrzebał
I Jábłoczko - piosnkę
Do końca dośpiewał.
I tylko z niebiosów
Opadła nad nami
Łza deszczu maleńka
Na zmierzchu aksamit.
I cóż wy, najmilsi?
Za pieśnią tęsknicie?
Nie wolno! Pieśń nową
Złożyło nam życie!
I składa, i składa,
I naprzód nas gna!
- Grenada, Grenada,
Grenada majá! "

Pozdrawiam .

Czerwiec.

Przez gęstwinę, przez dąbrowę
Płyną światła szmaragdowe.
Świętojańskich muszek krocie
Gradem spada na paprocie.
Przez gęstwinę, przez dąbrowę
Księżyc wtyka srebrną głowę.
W ciemnych gąszczach cisza głucha,
Ziemia słucha i bór słucha...

Za chwileczkę, za króciuchną,
Już północy gwiazdy dźwiękną,
Z pod paproci światła buchną,
Duchy skarbów w głębiach jękną,
I kwiat szczęścia cudny błyśnie
Czarodziejską swą koroną,
Pośród liści drżąc, zawiśnie —
I na ziemi spadnie łono...

Letniéj nocy sen uroczy,
Z starych podań serce czyta —
Wypatrzyłem tęskne oczy
A ta paproć... nie rozkwita.

Marian Gawalewicz

Gęsiarka

Z czteroletnią powagą, w spódniczce po bose
Stopki i w kaftaniku na wyrost, to wąską
Drepce miedzą, to znowu brodzi młaką grząską,
Z rannym świtem, nim słońce traw osuszy rosę.

Krasą krajką przeplótłszy lnianowłosą kosę,
Z kromką chleba w chusteczce za pasa przewiązką,
Dłoń prawą uzbroiwszy wierzbiny gałązką,
W lewej wlecze za sobą źdźbło złocistokłose.

Sznur gęsi, z których każda jak łódka się słania,
Sunie jak szereg białych znaków zapytania:
Czy dziecko ich pilnuje, czy one je wiodą

Jak na śnieżnym łańcuchu, by ustrzec przed szkodą,
I odwracają szyję u każdego skręta,
Czy nie zgubiło z dłoni pastuszego pręta.

Leopold Staff

Strofy o późnym lecie

1
Zobacz, ile jesieni!
Pełno jak w cebrze wina,
A to dopiero początek,
Dopiero się zaczyna.

2
Nazłociło się liści,
Że koszami wynosić,
A trawa jaka bujna,
Aż się prosi, by kosić.

3
Lato, w butelki rozlane,
Na półkach słodem się burzy.
Zaraz korki wysadzi,
Już nie wytrzyma dłużej.

4
A tu uwiądem narasta
Winna, jabłeczna pora.
Czerwienna, trawiasta, liściasta,
W szkle pękatego gąsiora.



5
Na gorącym kamieniu
Jaszczurka jeszcze siedzi.
Ziele, ziele wężowe
Wije się z gibkiej miedzi.

6
Siano suche i miodne
Wiatrem nad łąką stoi.
Westchnie, wonią powieje
I znowu się uspokoi.

7
Obłoki leża w stawie,
Jak płatki w szklance wody.
Laską pluskam ostrożnie,
Aby nie zmącić pogody.

8
Słońce głęboko weszło
W wodę, we mnie i w ziemię,
Wiatr nam oczy przymyka.
Ciepłem przejęty drzemię.

9
Z kuchni aromat leśny:
Kipi we wrzątku igliwie.
Ten wywar sam wymyśliłem:
Bór wre w złocistej oliwie.

10
I wiersze sam wymyśliłem.
Nie wiem, czy co pomogą,
Powoli je piszę, powoli,
Z miłością, żalem, trwogą.

11
I ty, mój czytelniku,
Powoli, powoli czytaj
Wielkie lato umiera
I wielką jesień wita.

12
Wypiję kwartę jesieni,
Do parku pustego wrócę,
Nad zimną, ciemną ziemię
Pod jasny księżyc się rzucę.

Julian Tuwim

Stan, miło Cię widzieć! Teraz czytając Twoje mądre posty będę Cię widzieć. Masz w sobie coś z Hemingway'a.
A ilustracje do wierszy myślę, że podobają się wszystkim czytaczom tego wątku.

Dzień dobry Krysiu.
Jestem Stanisław. Mam nadzieję, że taka forma nie będzie ci przeszkadzała.

Z Hemigway'em niewiele mam wspólnego, ale skoro dopatrujesz się podobieństwa, to miło.

Kontynuując temat tego wątku, dodam:

Wiersz "Fotografia"
Maria Jasnorzewska - Pawlikowska
Czyta Dorota Godzic-Banaś – ukończyła PWST w Krakowie
Grafika i film, przy użyciu A.I. - Runway wykonał Stan-1939

Astry
Znowu więdną wszystkie zioła;
Tylko srebrne astry kwitną,
Zapatrzone w chłodnych niebios
Toń błękitną.

Jakże smutna teraz jesień,
Ach, smutniejsza niż przed laty,
Choć tak samo żółkną liście,
Więdną kwiaty,

I tak samo noc miesięczna
Sieje jasność, smutek, ciszę,
I tak samo drzew wierzchołki
Wiatr kołysze;

Ale teraz braknie sercu
Tych upojeń i uniesień,
Co swym czarem ożywiały
Smutną jesień.

Dawniej miała noc jesienna
Dźwięk rozkoszy w swoim hymnie,
Bo anielska czysta postać
Stała przy mnie…

Przypominam jeszcze teraz
Bladej twarzy alabastry,
Krucze włosy — a we włosach
Srebrne astry…

Widzę jeszcze ciemne oczy…
I pieszczotę w ich spojrzeniu;
Widzę wszystko w księżycowem
Oświetleniu…

Rozmowa z sercem


Gdzie odpoczniesz? Na wiślanym piasku
czy na łące naszej, wśród jaskrów?
"Mogę tylko odpocząć w przeszłości",
Rzekło serce wyraźnie i jasno,
"Mogę tylko odpocząć w przeszłości",

Ależ jutro pogodniejsze i słodsze!
Nie chcesz wytchnąć w powojennym świecie?
"Już za późno. Gdybym było młodsze!
O, Przeszłości, jak do ciebie wrócić,
O, Przeszłości, jak do ciebie dotrzeć?..."

Serce, serce, musisz się uprościć!
Wpierw niech w tobie rezygnacja zagości,
Po czym raj ci się nowy otworzy.
Serce rzekło: "Biję dla Przeszłości!
Chcecie mnie głodem zamorzyć?"

Serce, uporem grzeszysz!
Serce, błądzisz w tęsknocie!
Choć jest wiele cudów w świecie Bożym,
Wiele dobra pośród wszechrzeczy,
Lecz Bóg dotąd Przeszłości nie stworzył
Jako miejsca powrotów i pociech...

Stanisławie - "Wspomnienie" - dziękuję za recytację Krzysztofa Kolbergera. Mam w pamięci /oczywiście jeżeli się
nie mylę/ muzyczne wykonanie Czesława Niemena w dawnych latach.
Bardzo ciekawe są Twoje informacje o autorach.

Pozdrawiam

Proponuję wiersz "SZKODA" Adam Asnyk


Szkoda kwiatów, które więdną

W ustroni,

I nikt nie zna ich barw świeżych

I woni.

Szkoda pereł, które leżą

W mórz toni;

Szkoda uczuć, które młodość

Roztrwoni.

Szkoda marzeń, co się w ciemność

Rozproszą,

Szkoda ofiar, które nie są

Rozkoszą;

Szkoda pragnień, co nie mogą

Wybuchać,

Szkoda piosnek, których nie ma

Kto słuchać.

Szkoda męstwa, gdy nie przyjdzie

Do starcia,

I serc szkoda, co nie mają

Oparcia.

ODYS


Niech cię nie niepokoją
Cierpienia twe i błędy.
Wszędy są drogi proste
Lecz i manowce wszędy.

O to chodzi jedynie,
By naprzód wciąż iść śmiało,
Bo zawsze się dochodzi
Gdzie indziej, niż się chciało.

Zostanie kamień z napisem:
Tu leży taki i taki.
Każdy z nas jest Odysem,
Co wraca do swej Itaki.