senior.pl - aktywni w każdym wieku

Wspomnienie - Julian Tuwim

Mimozami jesień się zaczyna,
złotawa, krucha i miła,
To ty, to ty jesteś ta dziewczyna,
która do mnie na ulicę wychodziła.

Od twoich listów pachniało w sieni,
gdym wracał zdyszany ze szkoły,
a po ulicach w lekkiej jesieni
fruwały za mną jasne anioły.

Mimozami zwiędłość przypomina
nieśmiertelnik żółty - październik.
To ty, to ty, moja jedyna,
przychodziłaś wieczorem do cukierni.

Z przemodlenia, z przeomdlenia senny,
w parku płakałem szeptanymi słowy.
Księżyc z chmurek prześwitywał jesienny,
od mimozy złotej majowy.

Ach czułymi, przemiłymi snami
zasypiałem z nim gasnącym o poranku,
w snach dawnymi bawiąc się wiosnami,
jak ta złota, jak ta wonna wiązanka.

https://www.bing.com/videos/rivervie...B&&FORM=VRDGAR

Stanisławie,
co prawda nie mnie przedstawiłeś Wojciecha Sobolaka, ale zajrzałam, sprawdziłam, kto on zacz i zachwyciłam się wierszami. Teraz to wyjątek, już takich nie piszą... Muszę przeczytać więcej, nasiąknąć, wchłonąć ile się da, zagarnąć... Dziękuję!

Krystyno, dziękuję że odwiedziłaś ten interesujący wątek.
Z zainteresowaniem przeczytałem aktualny i znany wiersz Tuwima "Wspomnienie"
Nie wiem czy zauważyłaś, że kilka postów wcześniej (3.10.br) dodałem ten wiersz w formie audio w przepięknej interpretacji ś.p. Krzysztofa Kolbergera. Warto posłuchać!

Miło mi, iż tobie również spodobały się wiersze Wojciecha Sobolaka. Dziś mała próbka jego twórczości.









Pozdrawiam

Witam.
Wiersze W.Sobolaka pełne są kochania, miłości - a także niestety smutku obecnego w naszym życiu.
Dobrze, że jeszcze nie zaginęło piękno w literaturze.
Jednakże jestem z epoki Leśmiana, Staffa, Asnyka i pozostanę im wierna.

Bolesław Leśmian - W malinowym chruśniaku

W malinowym chruśniaku, przed ciekawych wzrokiem
Zapodziani po głowy, przez długie godziny
Zrywaliśmy przybyłe tej nocy maliny.
Palce miałaś na oślep skrwawione ich sokiem.

Bąk złośliwie huczał basem, jakby straszył kwiaty,
Rdzawe guzy na słońcu wygrzewał liść chory,
Złachmanionych pajęczyn skrzyły się wisiory,
I szedł tyłem na grzbiecie jakiś żuk kosmaty.

Duszno było od malin, któreś, szepcząc rwała,
A szept nasz tylko wówczas nacichał w ich woni,
Gdym wargami wygarniał z podanej mi dłoni
Owoce, przepojone wonią twego ciała.

I stały się maliny narzędziem pieszczoty,
Tej pierwszej, tej zdziwionej, która w całym niebie
Nie zna innych upojeń, oprócz samej siebie,
I chce się wciąż powtarzać dla własnej dziwoty.

I nie wiem, jak się stało, w którym okamgnieniu,
Żeś dotknęła mi wargą spoconego czoła,
Porwałem twoje dłonie - oddałaś w skupieniu,
A chruśniak malinowy trwał wciąż dookoła.



Pozdrawiam

Dzień dobry.

Też tak czuję, ogólnie jestem bardziej z epoki poetów, którzy myśli ubierają w rym, chociaż czasem biały wiersz też do mnie przemówi.
Przyniosłam wiersz o jesieni:


Płoną świece w kandelabrach
W starym piecu płoną drwa
Pragnę cię kochanie zabrać
Gdzie znad bagien ciągnie mgła

Gdzie się włóczy wiatr po rżyskach
Pustych rżyskach o tej porze
W szpary się okienne wciska
Kiedy deszcz i ziąb na dworze

Ciemnych chmur skłębione stada
Ja dla ciebie je rozgonię
Coraz szybciej zmierzch zapada
Pora grzać zmarznięte dłonie

W starym piecu iskra skacze
Taka ciepła i wesoła
Jarzębina w deszczu płacze
W polu wróblom żal chochoła

A w nas barwa lata jeszcze
W sercach ciągle gra muzyka
Szary wieczór spłynął deszczem
Jesień, jesień gra walczyka

Autor – Barańska Izabela

Teatralna jesień

Zapatrzyła się jesień na liście
i pożółkła w tym zapatrzeniu,
potem zeschła się bardziej złociście,
aż w czerwonym stanęła płomieniu.

Kłęby dymu uniosły się w górę,
tak gorzkiego, jak bywa rozstanie,
jesień ma teatralną naturę,
więc spaliła się na pożegnanie,

lecz powstanie jak Feniks z popiołu,
jak powstają upadłe kobiety,
ale za rok, by spalić się znowu,
a tymczasem nie wróci, niestety.

Mariusz Parlicki

Dzień dobry, miło znaleźć się w tak sympatycznym towarzystwie.
Gratka i Nuta pisze: Szanowne panie, zgadzam się z wami, ale tylko po części. Przede wszystkim, wśród poetów, kompozytorów i innych twórców kultury są artyści wielcy i cała rzesza artystów mniejszego formatu, których kocha szeroko rozumiana publiczność.
Weźmy przykład choćby z dziedziny muzyki. Czy wielbicielom Bizeta, Mozarta, Verdiego nie podoba się muzyka popularna?
Dlatego myślę, że warto, a właściwie, to trzeba szukać poetów mniej znanych, współczesnych.
Kaimie dziękuję za refleksyjny wiersz Mariusza Parlickiego i podziwiam pięknie dobrany do tego wiersza obrazek.

Do mojej wcześniejszej wypowiedzi odpowiedni będzie wiersz Agnieszki Osieckiej "Czytamy Słowackiego". Poetka prawie współczesna a Słowacki..... wiadomo!
Aby nie zanudzać dodam jeszcze tylko; że jest to fragment ze spektaklu "Apetyt na czereśnie"

Kiedy rano wóz mleczarza zaturkoce,
sto krawatów gdy już będzie zawiązanych,
kiedy Maria już zaplecie swe warkocze,
kiedy w słońcu zaróżowią się kasztany -
My pijemy białą kawę,
jemy ciastko od Blicklego,
nie piśniemy słówka nawet,
my czytamy, my czytamy Słowackiego.
Gdy w południe płynie hejnał od Krakowa,
nóg tysiące kiedy drepce po ulicach,
gdy otwiera się w Skarżysku nowy browar,
kiedy plany ktoś przekracza w Skierniewicach
Ty przy biurku, ja przy garnkach,
od pierwszego do pierwszego,
od ogarka do ogarka -
my czytamy, my czytamy Słowackiego.
Gdy pod wieczór wszyscy pięknie się kochają,
jednym słowik, drugim radio towarzyszy,
gdy na spacer księżycowy wyruszają
lunatycy i złodzieje, koty, myszy -
Nocną lampkę zapalamy,
powolutku zapadamy
w cień goździka czerwonego - odkładamy, odkładamy Słowackiego

Znicze

Palą się znicze…
Przypominają,
Że ktoś odchodzi,
Inni zostają.



Pośród cmentarzy
Cichych uliczek
Jak wierna pamięć –
Palą się znicze…

Ryszard Przymus

Dzień dobry Kaimo
Dziękuję za wiersz ku pamięci Święta Zmarłych.
Piękny i refleksyjny.

Ostatnio wspomniałem o poetach mniejszego formatu. Agnieszka Osiecka z pewnością do nich nie należy.

Oto jej wiersz

Zabierz mnie stąd, na litość boską,
bo to już nie są te Mazury,
gdzie się jeździło kochać wiosną
i powracało w czas purpury.

Sarny chorują tu na serce,
w huku głośników i traktora
i mchy konają w poniewierce
w uścisku peta i buciora.

Niewysłowione grzybów pęki,
potworne kacząt przypadłości,
gdy w noc je budzą te piosenki,
które pisałem ci z miłości

Adam Mickiewicz - Pan Tadeusz, Księga trzecia, Umizgi (fragment, "Grzybów było w bród...")



Grzybów było w bród: chłopcy biorą krasnolice,

Tyle w pieśniach litewskich sławione lisice,

Co są godłem panieństwa, bo czerw ich nie zjada,

I dziwna, żaden owad na nich nie usiada.

Panienki za wysmukłym gonią borowikiem,

Którego pieśń nazywa grzybów pułkownikiem.

Wszyscy dybią na rydza; ten wzrostem skromniejszy

I mniej sławny w piosenkach, za to najsmaczniejszy,

Czy świeży, czy solony, czy jesiennej pory,

Czy zimą. Ale Wojski zbierał muchomory.



Inne pospólstwo grzybów, pogardzone w braku

Dla szkodliwości albo niedobrego smaku;

Lecz nie są bez użytku: one zwierza pasą

I gniazdem są owadów i gajów okrasą.

Na zielonym obrusie łąk, jako szeregi

Naczyń stołowych sterczą: tu z krągłymi brzegi

Surojadki srebrzyste, żółte i czerwone,

Niby czareczki różnym winem napełnione;


Co prawda pora zbierania grzybów minęła, warto jednak wrócić do leśnych bogactw tak pięknie opisanych.

Pozdrawiam

Gratka - poezja, poezja trwa nieustannie. Mijają poeci, pojawiają się następni - poezja trwa.
Izabela Barańska - poezja, która delikatnie przedstawia nasze
codzienne życie, sytuacje widziane z bardzo daleka.
Gratko, warto czasami zajrzeć: co tam w teraz w poezji?
Nie warto tkwić ciągle w przeszłości - Dziękuję
A jednak:

Adam Asnyk /fragment/

„Jesteśmy dziećmi wieku bez miłości,
Wieku bez marzeń, złudzeń i zachwytu,
Obojętnego na widok piękności,
A więdnącego z nudy i przesytu,
Wieku, co wczesnej doczekał starości,
Sam podkopawszy prawa swego bytu,
Wieku, co siły strwonił i nadużył
Nic nie postawił, chociaż wszystko zburzył”

W jesieni


O cicha, mglista, o smutna jesieni!
Już w duszę czar twój dziwny, senny spływa,
przychodzą chmary zapomnianych cieni,
tęsknota wiedzie je smutna i tkliwa,
ileż miłości, och, ileż kochania
umarła przeszłość z naszych serc pochłania,
z naszych serc biednych, z naszych serc bezdeni...

Zamykam oczy... Blade ciche cienie
suną się w liści posępnym szeleście -
jak obłok światło: niesie je wspomnienie...
O dni umarłe! o dni! gdzież jesteście?...
co pozostało po was?... Ach! daleko,
daleko kędyś toczycie się rzeką
szarą i mętną w głąb puszcz i w milczenie...

Na wesoło

Onamudaje - Mariusz Parlicki.
Jeżeli ten gatunek literacki nie został jeszcze przez Was odkryty, to musicie czym prędzej uzupełnić swoje braki edukacyjne, a może za sprawą oswojenia gatunku sami przystąpicie do tworzenia tych krótkich wierszyków, które wśród poetek i poetów zrobiły oszałamiającą karierę. Na dowód tego, że nie jestem gołosłowny polecam lekturę pierwszej w historii literatury "Antologii onamudajów", a także zachęcam do przeczytania obszernego zbioru moich tego typu wierszyków.

* Ona mu daje maliny z kosza,
a przy tym znów się z nim kłóci,
bo on jak zwykle poszedł na squasha,
malin do zsypu nie wrzucił.

*Ona mu daje, bo dziś Dzień Dziecka,
wiaderko oraz łopatkę.
On w piaskownicy, szuja zdradziecka,
postawił... na inną babkę.

*Ona mu daje w ramach przeprosin
kilo cukierków od Wedla,
lecz że morałów jego nie znosi,
to nie wyjmuje mu knebla.

*Ona mu daje do zupy trutkę,
a że on nieźle ma w czubie,
to mówi: "Stara, odstawiam wódkę,
gotujesz wreszcie, jak lubię".

*Ona mu daje zjeść panna cottę,
a on obżarciuch-idiota,
je panna cottę, a zaraz potem,
chce jeszcze pani tej kota.

https://parlicki.pl/Onamudaje

Wybrałam najgrzeczniejsze...

Niech otuli nas magia świąt,
nasze domy miłością ogrzeje,
niech umocni rodzinny krąg
niosąc radość, zsyłając nadzieję.

Niech choinka swym ciepłym blaskiem
wleje w serca światło pokoju,
niech opłatek pospołu łamany
gasi waśnie, chroni od sporu.

A gdy pierwsza gwiazdka zabłyśnie
i siądziemy razem przy stole,
niech się puste miejsce zapełni,
by samotny nikt nie był wieczorem.

Niech popłyną życzenia najszczersze,
ciepłych słów, dobrych myśli lawina,
a kolęda niech głosi po świecie,
że się rodzi Boża Dziecina.


Renata Ptak

Betlejemski anioł
roboty ma wiele:
Boże Narodzenie
ogłosić z weselem;
pobudzić pasterzy
głosem prosto z nieba;
czuwać nad królami,
by doszli, gdzie trzeba;
sprawić, by zasnęła
Matka przeszczęśliwa,
no i żeby Józef
czasem nie osiwiał,
gdy do niego dotrze
owa myśl natchniona,
że samego Boga
tuli w swych ramionach. .....................Ewa Stadtmuller

Życzę wszystkim piszącym i czytelnikom tego wątku, aby święta upłynęły w miłej atmosferze, pełnej miłości i zrozumienia, aby przyniosły radość z obecności najbliższych i odpoczynek od codziennych zmagań z życiem.

Wigilia, święta, ruch, zamieszanie i nie wiedzieć kiedy wemknął się nowy rok. Jeszcze malutki, wesolutki, ale z dziarską miną. Patrzy i słucha, i zapisuje w rozumku wszystkie nasze przyrzeczenia, postanowienia, i mruczy no! no! no! Łypie okiem w kąt, gdzie worki naszych obietnic sprzed roku, niezrealizowanych, a jakże! Niby maleństwo, niemowlę, a jakie wszystkowiedzące... I co, pozwolimy mu? A niedoczekanie twoje, maluchu! A my się właśnie ogarniemy, zrealizujemy z naddatkiem wszystkie postanowienia, będziemy zdrowi i szczęśliwi. Najlepsze efekty osiąga się wtedy, gdy działa się komuś na złość

Wszystkiego najlepszego w nowym roku!

Kolęda krakowska

Mości gospodarzu, domowy szafarzu,
Nie bądź tak ospały, każ nam dać gorzały
Dobrej, z alembika i do niej piernika.
Hej, kolęda, kolęda!

Chleba pytlowego i masła do niego,
Każ stoły nakrywać i talerze zmywać,
Każ dać obiad hojny, boś Pan Bogabojny.
Hej, kolęda, kolęda!

Kaczka do rosołu, sztuka mięsa z wołu,
Z gęsi przysmażanie, zjemy to, mospanie,
I comber zajęczy, i do niego więcej.
Hej, kolęda, kolęda!

Indyk do podlewy, panie miłościewy,
I to czarne prosię, pomieści i to się.
Każ upiec pieczonki, weźmiem do kieszonki.
Hej, kolęda, kolęda!

Mości gospodarzu, domowy szafarzu,
Każ dać gąsior wina, bo w brzuchu ruina.
Niedługo się bawcie i drugie postawcie.
Hej, kolęda, kolęda!

Dla większej ochoty daj czerwony złoty,
Albo talar bity, będziesz znakomity.
Daj i żupan stary, byle jeszcze cały.
Hej, kolęda, kolęda!

Mości gospodarzu, domowy szafarzu,
Każ spichrze otworzyć i mieszki nasporzyć,
Żyta ze trzy wory i woły z obory.
Hej, kolęda, kolęda!

Takie kolędy śpiewali krakowscy żacy chodząc po kweście.

Borg.
Tak wiele sideł rozstawionych
ubrane w paragrafy,
ozdobione misternym maczkiem,
dla tych, co wiatr w oczy wieje.
Później kuleje dzień po dniu,
kreśląc magiczne sześć cyfr.
Obraz tymfów
znów zniknie przed snem,
powróci nadzieją za dwa dni.

Amadeusz ze Śląska.

BABUNIA



 Nasza babunia stara, pomarszczona, siwa,
Ale oczy jej blaskiem migocą się jeszcze,
I piękne historyjki z pamięci dobywa.
Jej suknia w duże kwiaty jak nowa szeleszczę.
Babunia wiele umie i wiele pamięta,
Bo gdzie starsza od ojca i od naszej matki!
U babuni jest książka do modlitwy święta,
A w tej książce dębowe z klamrami okładki.
Między kartami książki, zerwana za młodu,
Spłaszczona zeschła róża troskliwie się chowa,
Nie tak piękna, nie świeża, jak róże z ogrodu,
Lecz, widząc ją, babunia zapłakać gotowa.
Po cóż nasza babunia tak starannie strzeże
W książce od nabożeństwa kwiat zżółkły nieładnie?
Czemu, gdy na tej książce odmawia pacierze,
A na zawiędły kwiatek jej łezka upadnie,
Kwiat odzyskuje barwę, nabiera swej woni,
Twarz babuni młodnieje, rumieni się, bieli.
Słońce ją opromienia, uśmiecha się do niej,
W domku poweselało i w sercu weselej?
Ot... młodnieje, młodnieje, rzekłbyś dziewczę hoże,
Ze światłymi włoskami, krasnemi jagody,
I kwiatek z sianożęci być świeższym nie może.
Mniema, że przy niej siedzi narzeczony młody,
On jej darował różę, ona się uśmiecha,
Z tym niewinnym uśmiechem, jak dziecku, jej ładnie.
Odjechał — tysiąc dumań przedumała z cicha.
W książkę do nabożeństwa znów swą różę kładnie,
Zasiada w staroświeckie krzesło na ostatek,
Twarz jej się znów pomarszczą, oko już nie pała,
Jeszcze raz popatrzała na zawiędły kwiatek,
Książka jej z rąk wypadła — babunia skonała.

źródło: https://poezja.org/wz/Christian_Hans.../32142/Babunia