senior.pl - aktywni w każdym wieku

Dzień po... (Walentynkach)

Jakże nazwać miłość
skoro już nazwana?
Miłość to pełna blasku
zorza o świtaniu,
to szemrzący strumień
pełen srebrnej wody.
to okruchy nieba
w głębi Twoich oczu,
to drżące powietrze
po locie motyla.
Miłość to wieczność cała,
choć może tylko chwila.

Erudytka

Sam na sam w salonie siedzą,
Ale rwie się wciąż rozmowa,
Ona tylko chrząka czasem,
On nie mówi ani słowa.
Wreszcie młodzian sobie myśli:
Wiedzą zająć ją potrafię!
Pyta przeto towarzyszki:
- Pani lubi etnografję?
Ona na to: - Ach, z sałatą
Przewyborna, jak jagody,
Tylko mama po niej nigdy
Nie pozwala mi pić wody!...

(pisownia oryginalna)

( Encyklopedia humoru i satyry polskiej - Lwów 1914)

Witam Krysię Danusię i Amadeusza. Miło czyta się ten ciekawy wątek.

Długo Cię nie było, Stanisławie, i miło, że odezwałeś się. Wiosna już przyszła, przynajmniej meteorologiczna, ale i przyroda też pomalutku odżywa. Znalazłam wiersz Mariusza Parlickiego, który doskonale pasuje do tej wiosny-nie-wiosny.

Wiosenna modlitwa

Wlej w moje życie więcej światła,
daj więcej mi nadziei Panie,
że zagmatwane się rozgmatwa,
że co upadło znów powstanie.

Daj mi ten spokój leśnej głuszy,
daj mi tę siłę tęgich wiatrów,
co niewzruszone niech się wzruszy,
w co zachmurzone, ześlij światło.

Wypełnij serce duchem wiosny,
zapachem bzu wypełnij pokój,
obudź do życia pędy sosny
i przywróć błysk smętnemu oku.

Okaż swą łaskę burym łąkom,
okaż ją wymarzniętym krzewom,
radosne głosy daj skowronkom,
zielone liście ześlij drzewom.

Wlej w moje życie więcej światła,
porannym słońcem mnie powitaj,
obudź nadzieję, która zgasła,
wiśni kwiatami pozakwitaj.



Spokojnej nocki z pięknymi snami!

Dzień dobry Krysiu. Kontynuując wiosenny temat, przypomnę wiersz Juliana Tuwima.
Fotka jest zrobiona przeze mnie, dwa lata temu w ogrodzie przed domem. Niestety w następnych latach krokusy już tak pięknie nie kwitły.

Wiesz, Stanisławie, nie znałam tego wiersza Tuwima. A taki jest uroczy... I z gatunku tych, co łatwo zapadają w pamięć. Wystarczy kilka razy przeczytać. Z "wiosennych" wierszy Tuwima lubię "Brzózkę kwietniową", ale jeszcze za wcześnie. Później będzie "Rwanie bzu"
Krokusy pięknie kwitły w Twoim ogrodzie. A że nie powtórzyły już tej obfitości? No cóż, w tym urok każdego żywego piękna, że przemija. Ogrodnik pewnie powiedziałby, że się "wyrodziły" i trzeba posadzić nowe cebulki.

Na dobranoc aktualny wiersz o wiośnie...

Lipna wiosna

Dokoła wiosna jak co roku
i jak co roku wszystko kwitnie,
lecz wdarł w tym roku się niepokój
do serca. Wiosna pachnie lipnie.

To nie przez lipy lipnie pachnie,
lecz przez złe wiatry, te od Wschodu,
miast wiosny objął dzisiaj strach mnie,
więc by się cieszyć brak powodu.

Wiosna przeminie, jak co roku,
nadejdzie lato, przyjdzie jesień,
a po niej zima, lecz niepokój
ze mną zostanie. Źle dzieje się.

Mariusz Parlicki

Dzień dobry Krysiu.
Przyznam, że trudno się pogodzić z tym co piszesz o przemijaniu. Chciałoby się, aby piękno, młodość, świeżość, wiecznie trwały. Ale cóż począć, kiedy tak nie jest?
Dziękuję za piękny i smutny wiersz Mariusza Parlickiego

Dziś napisałem dwa "aktualne" limeryki Nie są to arcydzieła lecz tym co leży mi na wątrobie

Witaj, Stanisław! Nie wiedziałam, że składasz strofy. Zgrabne i jednocześnie mądre i prawdziwe. Kiedyś też popełniłam kilka wierszyków, nawet dwa umieściłam tutaj - str. 516. Większość jest jednak zbyt osobista i bez kontekstu może być niezrozumiała.
A na niedzielne popołudnie zostawiam wiersz Wojciecha Sobalaka, którego poezje odkryłam dzięki Tobie.


Szukam samego siebie

Ścieżki nieznane przemierzam,
Z tobą wędrując, bez ciebie.
A z każdym stawianym krokiem,
Szukam samego siebie…

Gdy zimny wiatr w oczy wieje,
Lub słońce świeci na niebie.
Od świtu bladego do nocy,
Szukam samego siebie…

W małych zachwytach życia,
Radości, smutku i gniewie.
We łzach policzek piekących,
Szukam samego siebie…

Wzruszenia w słowa zamieniam,
Kojące serce w potrzebie.
A w każdej strofie spisanej,
Szukam samego siebie…

Dzień dobry Krysiu. Cieszę się, że zagląda tu czasem, miła i sympatyczna znajoma. Dzięki!
Twoich wierszyków nie znalazłem. Ale jest kilka sposobów na pokazanie takiej lokalizacji. Najprostsza to podać cyfrę przy znaku potocznie zwanym "płotek" który wygląda tak: # Po otwarciu strony (przed "Odpowiedz na ten wątek")
jest on po prawej stronie postu na górze przy ikonie "kosz"
Dziękuję za wiersz W. Sobalaka.
Może jego wiersze nie są zbyt wyrafinowane, ale trafiają do "zwykłego odbiorcy" do których sam siebie zaliczam.
Zmęczony i przerażony tym wszystkim, czym codziennie karmi nas rzeczywistość, pomaga czytanie:

Wojciech Sobalak zadziwia mnie każdym wierszem - tyle w każdym wrażliwości, subtelności i jednocześnie prostoty. Trafiają prosto do serca.
A to są moje wierszowanki ( nie nazwę ich wierszami), o których wspomniałam wcześniej.

Na Walentynki
Miłość jest zmienna,
i to jej siła -
to gość oczekiwany,
to gospodyni miła.

To zbawczy cień
w południa skwar,
to w mroźną noc
płomienia żar.

To jak złodziej
do serca się wkrada,
to serce sama
otwiera rada.

Nieważne, ilekroć
by się zmieniła -
ważne, że jest,
ważne, że była.

(Kaima)

Przy kawie
Na okrągłej tacy stoją
ciesząc oko formą swoją,
w arabeski kręte czarki,
smukły dzban na cztery miarki.

Orientalny Alibaba,
obok zaś królowa Naba,
piją wonną arabikę
przegryzając smakołykiem.

Chałwa i słodkie orzechy
dają wiele im uciechy...
Ach, kochany Alibabo!
Ach, najdroższa moja Nabo!

Pijmy kawę na ochotę,
za te nasze lata złote,
za wspomnienia, za marzenia,
na szczęśliwe przywidzenia.

(Kaima)

Już wschodzi zorza poranna,
Zabrzmiało niebo weselem
I ziemia śpiewa radośnie,
A piekło jęczy w udręce.

Bo król bardzo potężny
Zniweczył moce śmiertelne,
Podeptał władzę otchłani,
I więzy jeńców rozerwał.

Świetlisty anioł ogłasza
Że Pan zmartwychwstał prawdziwie,
Zwyciężył płacz i cierpienie,
Pokruszył piekła kajdany.

( z liturgii godzin)



Niech święto Zmartwychwstania uczy kochać i przebaczać, budząc w sercach miłość do bliskich i całego świata.
Niech ta Wielkanoc przyniesie dobro, radość i nadzieję.

Kochać i tracić...

Kochać i tracić, pragnąć i żałować,
Padać boleśnie i znów się podnosić,
Krzyczeć tęsknocie "precz!" i błagać "prowadź!"
Oto jest życie: nic, a jakże dosyć...

Zbiegać za jednym klejnotem pustynie,
Iść w toń za perłą o cudu urodzie,
Ażeby po nas zostały jedynie
Ślady na piasku i kręgi na wodzie.