senior.pl - aktywni w każdym wieku

Dziś wszystkich siedzących w kawiarnianych ogródkach nad morzem poderwała wiadomość,
że w pobliżu pływają delfiny.
Ludzie wszystko zostawiali i biegiem na tę część wybrzeża,
jeszcze nie było pewne czy to delfiny czy rekiny.


Ale jak zaczęły swoje popisy,
skoki i zabawy,
to już było wiadomo że delfiny.
Ja się już na końcówkę załapałam,
bo kelnerki wpadły w panikę, goście wybiegli,
rachunków nie zapłacili.
Ja zapłaciłam, chwilę mi zeszło,
na końcówkę już doszłam.
Inni pewnie też potem wrócili i zapłacili.

Duże zbliżenie, daleko były
ale to była frajda, że "do miasta" przypłynęły:




.................









.................









.................

Widziałam popisy delfinów w kilku delfinariach, było na co popatrzeć,
jednak zawsze miałam podskórny żal do ludzi, że trzymają takie inteligentne zwierzęta w niewoli.
Miałaś szczęście, że same do miasta przypłynęły, być może przygotowały część artystyczną
i pragnęły publiczności. Nie tylko ludzie mają parcie na szkło

Ten cytat wydaje mi się tak ważny, że przyniosłam go żeby był na widoku.


Dziękuję za chaty kryte słomą , a może jednak jest to rodzaj trzciny?
Co by to nie było - chaty są bajkowo piękne.

Mam to samo odczucie co Ty.
Pokazywałam tu kiedyś pokazy delfinów w Loro Parku na Teneryfie,
niby zachwycające ale...
Właśnie to "ale" psuło przyjemność z oglądania ich cudownych popisów i przejawów inteligencji.

Przypomniałaś mi moją wyprawę katamaranem na spotkanie delfinów na koniuszku półwyspu kornwalijskiego.
Popłynęłam w piątek, było cudownie
ale niestety, nie spotkaliśmy delfinów.







..................







Sezon na spotkanie delfinów trwa tylko 3 miesiące,
bo pan który organizuje te wyprawy,
w Anglii jest krótko.
Pozostałą część roku spędza na południowych morzach badając tamtejszą faunę.
To wybitny naukowiec, pasjonat wodnych stworzeń,
teraz nie pamiętam jego nazwiska,
kiedyś przy okazji pływania z nim naczytałam się o jego wyprawach,
imponujący dorobek.

To on na zdjęciu:






.................






Tu króciutki film z nim, nic za bardzo ciekawego
ale mnie imponowało jak bez lęku stoi i utrzymuje równowagę
a czasem "bujało".
Taki prawdziwy "wilk morski".
Udawałam, że to nie jego filmowałam.

https://photos.app.goo.gl/JvWNMBgb71QaBK7p7


Ale zawzięłam się wtedy,
że muszę zobaczyć te stworzenia
i dwa dni później zwolniło się miejsce (są rezerwacje)
i mimo niemałych kosztów i bez żadnej gwarancji że coś będzie,
popłynęłam.
I udało się.
Gdyby nie, to pewnie próbowałabym do skutku.

Były, były, były delfiny,
czasem na wyciągnięcie ręki,
tuż przy katamaranie wynurzały się
ale trudno było utrafić ze zdjęciem,
nigdy nie było wiadomo gdzie skierować telefon.

Ale nawet dla tego jednego skoku (było więcej, ja nie miałam szczęścia zdążyć),
warto było być upartym.
A widok tych stworzeń towarzyszących nam,
to przeżycie nie dające się porównać do niczego innego,
przynajmniej ja tak mam:


https://photos.app.goo.gl/TEwodudLqrZBnobdA


Jak nam objaśnił ten facet znawca zwyczajów stworzeń morskich,
żeby delfiny zaczęły się zbliżać do ludzi i popisywać, musi być spełnione kilka warunków.
Jednym z nich jest to,
żeby młode osobniki były najedzone a starsze uznały,
że nie ma niebezpieczeństwa.
Bo to młode się wygłupiają.



Tutaj widać tylko grzbiety i jak duże to było stado,
tu już delfiny uznały że dość zabawy i odpływają:


https://photos.app.goo.gl/kYZsRqnznE3o4YRv7



https://photos.app.goo.gl/o3oCvfMh8SrgSzeN7







Niby tu blisko miasta jest głęboka woda
ale i ruch statków i różnych takich pływających jest duży.
Mam nadzieję, że to chęć "pokazania się" jak piszesz je tu sprowadziła
a nie to, że brakuje im terytoriów.




Tutaj to jest rzeczywistość, za co tak lubię Anglików.
Starość to nie kara ale pewien etap życia,
który trzeba starać się przeżyć (wiadomo, w miarę możliwości) jak najlepiej,
bo już nic więcej nie będzie nam dane.
Skupić się na sobie,
bo dzieci odchowane,
nie przesadzać z opieką nad wnukami,
bo co nam z tego,
że czasem kiedyś "potem" wspomną babcię czy dziadka?
Trzeba żyć dla siebie,
nie być zgorzkniałym i nie rozpamiętywać co było,
nie myśleć że innym lepiej,
trzeba się cieszyć tym co mamy,
bo inni nawet tego nie mają.
Wyłapywać te małe szczęścia (pociąg na przejeździe ),
dostrzegać fajne drobiazgi.

Niby o tym wiedziałam
ale tu dopiero jest klimat i towarzystwo,
żeby to wcielać w życie i robię to.
Wiem, w Polsce trudniej żyć w ten sposób,
konwenanse, utarte spojrzenie na osoby starsze,
stereotypy jak ma wyglądać życie babć i dziadków.
I dodam tylko,
że jedna z wędrujących pań ma protezę od kolana w dół.
Czasem robimy tak niby niechcący postoje z myślą o niej
ale ona w tym czasie "wyrywa" do przodu.



Może to i trzcina,
dla mnie to takie coś to wszystko słoma.

U mnie w mieście (w innych też),
wśród ruchu, gwaru , sklepów, tłumów ludzi
wystarczy przejść przez jakąś bramę czy furtkę
i jest zupełnie inny świat.

Jest masę fajnych zakątków i niewielkich parków.
Ten jest w samym centrum,
jak na początku tu mieszkałam w centrum
przechodziłam tędy idąc na zakupy.
Teraz też tu czasem wstępuję z kawą w kubku.
Jest tu masę wiewiórek i ptactwa,
bo ludzie dokarmiają.




..................







.......................................








.....................................








.......................................










.................







................







................







...............................








.............................











................

"Za czym kolejka ta stoi?"
pytała Krystyna Prońko w piosence.
Tu wiadomo, za lodami.
Takie ruchome punkty sprzedaży
spotyka się na parkingach czasem na "bezludziach" nawet.




.................

Nocny powrót przez uśpione miasto:




...............










................









.......................................










.....................







....................









.....................








.....................................









...................................











.................................

Popołudniowa kawa na mieście
i taka naszła mnie przy okazji spaceru refleksja,
że żywotność niektórych roślin jest niesamowita.


Taki sobie maczek,
nasionko pewnie przywiane przez wiatr
i pięknie kwitnie:



.........................................















.......................................





Albo taka jarzębinka,
gdzieś w spoinie muru:





....................






I krzaki budlei, te to są dopiero mocarne rośliny.
Wcisną się w każdą szczelinę, w każdy otwór
i nic sobie nie robią ze spartańskich warunków.
Po drodze do sklepu mijam taką betonową skarpę, każdej jesieni jest czyszczona przez służby miejskie do zera
i każdego roku w wyrastają z tego betonu nowe krzaki budlei.
I to nie krzaczki a krzaki
i na przekór złym warunkom kwitną jak oszalałe.
Tu już widać przekwitnięte kiście kwiatostanów,
jakoś tak zapominałam przechodząc
zerknąć w górę skarpy i zdjęcie pstryknąć:




..................





Tu obok fioletowej dosiała się i biała (po prawej stronie),
w ubiegłym roku jej nie było.
Zdjęcia słabe bo słońce:










..................












To jak już zaczęłam temat,
to jeszcze parę amatorów spartańskich warunków:






......................................



W Polsce widziałam takie paprocie sprzedawane w kwiaciarniach:





.................







..........................................







................







...............

Żabo, wszystko rwie się do życia, a kwiaty i krzewy to już szczególnie.
Ta budleja jest niesamowita, a my koło swoich chodzimy, podlewamy, obcinamy przekwitnięte kiście...ale nie powiem, że się nie odwdzięczają, ładnie kwitną.
Te niebieskie w murze śliczne, lubię takie drobne kwiatki.

Pisałam, tutaj budleje to dzikie krzaki,
nikt nie trzyma ich w ogrodzie,
nie dałby sobie rady,
zajęłyby cały.
Ja cały czas wyrywam i wyrzucam sadzonki z ogrodu,
wiatr czy ptaki przynoszą nasiona
i trzeba się spieszyć, bo się tak ukorzeniają,
że potem trudno je wyrwać.
Te budleje w betonie pokazałam,
bo tę skarpę czyszczą z roślin każdej jesieni,
tam nie ma żadnej większej szpary czy dziury.
A w ciągu roku potrafi urosnąć taki olbrzymi krzew
i jeszcze obsypać się tak gęsto pięknymi i dorodnymi kwiatami.
Któregoś roku,
wichura wyrwała taki ogromny krzak z tego betonu, toczyła się taka ogromna kula po jezdni.
A to dlatego dał radę wiatr wyrwać,
bo u podstawy ten krzak cieniutki,
bo i otwór z którego wyrasta malutki.








Jakaś wioska w Kornwalii,
nie zapamiętałam nazwy,
bo tylko na chwilę tam wstąpiłam, żeby coś zjeść.
Odbywały się tam Morris Dancing.




"Morris Dancing to taniec grupowy,
Tancerze ubrani są w charakterystyczne, barwne stroje,
na nogach mają dzwoneczki,
które dźwięczą przy każdym kroku.
Każda grupa, zwana "side",
posiada swoje unikalne kostiumy, kolory i wzory,
które odzwierciedlają lokalne tradycje i przynależność do konkretnej społeczności.

Korzenie Morris Dancing sięgają średniowiecza, choć dokładne pochodzenie tego tańca pozostaje owiane tajemnicą."




Zwróćcie uwagę, że bawią się przede wszystkim seniorzy.
Młodzi mają mniej czasu, mają obowiązki
ale jak przyjdzie "ich czas" i będą na emeryturze,
to będą kultywować te zwyczaje.
Często tu z podziwem zadaję sobie pytanie
"jak im się chce".
Ale Anglikom się chce,
wyznają zasadę:
"chcesz się bawić, sam zorganizuj sobie zabawę".
Anglicy są niesamowicie przywiązani do tradycji,
młode pokolenie ma to we krwi,
więc na pewno będą się w to "bawić",
jak przyjdzie ich czas czyli emerytura.



................................





To taki taniec z pałkami:


.................................










...................................






Zdjęcia nieszczególne, bo zbliżenia,
dość daleko siedziałam i jadłam,
czas nie pozwalał mi na bliższe przyglądanie się.
W tej wiosce też domy kryte strzechą:








................................









..............................










....................................

Jest u mnie w mieście ulica,
na której jest kilkanaście obok siebie Biur Pośrednictwa Nieruchomości.
Wspominałam, że w Anglii mimo niesamowitych perypetii ze sprzedażą czy kupnem domu,
ruch w interesie jest niebywały.
Anglicy cały czas się przemieszczają,
zmieniają tak często miejsca zamieszkania jak nie przymierzając bieliznę.

I to jest właśnie reklama jakby
a raczej sposób na przyciągnięcie uwagi jednego z biur
a mianowicie malunki na chodniku
jak i mocno dziwaczny malunek na wystawie.
I faktycznie się wyróżnia.
Biuro nazywa się "Hindhead"
czyli w tłumaczeniu "zad"
ale to jest nazwa własna,
więc bez takich skojarzeń i takiego tłumaczenia.




...................................








................................

Myślałam co by tu pokazać,
bo tyle mam jeszcze fajnych miejsc
na które warto byłoby zerknąć
i nie mogłam się zdecydować.
To z tego wszystkiego może na cmentarz?
Ale nie będzie to spacer w jedną stronę,
powrót też będzie.

Bo tutaj to miejsce, zwyczaje i wygląd,
jest zupełnie inne niż w Polsce.
Ja niezbyt daleko od domu mam ogromny cmentarz,
przepięknie na zboczu położony,
jest tam po prostu pięknie.
Idealne miejsce na spacery ale zawsze tam z kimś chodzę,
bo samej mi się nie chce.
Bo jak już spacer to wiadomo, z Bońką
a z Bońką tam nie pójdę.
Będzie chaotycznie,
bo zdjęcia z różnych lat,
z różnych pór roku,
Google mi trochę pomogło wybrać
ale nie tak jakbym chciała.

I informacje też po trochu

Jest tam kilka różnych w wyglądzie miejsc.
Zacznę od mojego ulubionego,
miejsce ogrodzone murem,
w murach i w niskich murkach kolumbaria z urnami:




.................








...................





..................







.................



W tym miejscu dodatkowo dla upamiętnienia zmarłych są sadzone róże "drzewkowe" czyli na pniu.
Jakoś nigdy nie trafiałam, jak były one w pełni rozkwitu,
bo albo to wczesną wiosną byłam albo w czasie suszy,
kiedy to marne były.








................








....................






Ta część cmentarza jest wyjątkowo zadbana, myślę że musi być więcej opłacana.
Bo tu o otoczenie grobów nie dbają najbliżsi,
tylko opłacane ekipy.
Tu grobów nie odwiedza się (są wyjątki) tak często jak u nas,
nie ma też zwyczaju palenia zniczy.




Tu widać że to wczesna wiosna,
kwitnie magnolia:





................








..................



Pod każdą z róż jest tabliczka z nazwiskiem osoby
dla której ta róża:






.....................................





Tu róża z innego miejsca ale widać wyraźniej tabliczkę:








..................

Muszę "zagęścić"
i chociaż dwa posty dziennie jakoś,
bo życia nie starczy.

Takie coś dzisiaj,
ze wszystkich stron, bo ładne:




...............................................







..............................................








........................................










.......................................

To jeszcze na tym angielskim cmentarzu,
bo parę rzeczy tu innych niż w Polsce,
szczególnie że tu nie ma wieńców tylko...
Ale to nie w tym jeszcze poście.



W Anglii nie spotka się grobowców typu "kamienne bunkry" jak w Polsce.
Teraz to już chyba tylko kremacja jest tu możliwa,
chyba nie ma innej możliwości.
Wtedy niewiele miejsca potrzeba:





.....................................






Jest też inna część cmentarza, starsza,
może tu jeszcze odbywał się tradycyjny pochówek:





...................





Tu już bardzo stare nagrobki.
Zauważcie jak tam z tyłu jest fajnie przystrzyżony rząd tui,
tak "na płasko":






.................





I sama kremacja odbywa się tu w inny sposób,
przynajmniej z tego co mi mówiono,
to na każdym większym cmentarzu (tutaj tak jest).
Na cmentarzu jest kaplica (na tym jest duży kościół),
jakiego wyznania to nie wiem,
bo tu różnych wyznań od groma.
I jak zaobserwowałam jeden z pogrzebów,
to samochodem wwożona jest trumna,
żałobnicy też samochodami wjeżdżają przez cały cmentarz na dziedziniec kościelny,
bo cmentarz jest naprawdę ogromny.
Żałobnicy wchodzą do kościoła ale nie odbywa się msza, tylko jest to miejsce gdzie czekają na kremację zwłok.
Bo przy każdym dużym cmentarzu jest krematorium
i zwłoki kremuje się tuż przed pochówkiem.
A jak ktoś wierzący,
to pewnie mszę zamawia w kościele swojego wyznania.


Są też "kąciki" gdzie chowane są dzieci
i w takich miejscach dużo takich "zabawkowych" akcentów, czasem przypomina to plac zabaw z masą zabawek i maskotek.
Nie wszędzie dało się robić zdjęcia,
bo przychodzi tu dużo mam z pociechami.
Nie wiadomo czy mają tu kogoś,
czy tylko dlatego że tu ładnie
a i maluchom tu leżącym radośniej chyba jak jest towarzystwo innych dzieci:





..................





Tu zdjęcie z moją znajomą z Polski,
której tak się tu podobało,
że musiałam jej "pstryknąć" (zamalowałam ją):




..................




Tu widać też wjeżdżające samochody:


...................






..................




Jest i polski akcent,
na części gdzie lezą żołnierze z II wojny światowej dużo polskich nazwisk:





............................







I nie tylko róże są sadzone dla upamiętnienia kogoś:




..............................








...................................








I często na grobach spotyka się np. jakieś osobiste pamiątki, rzeczy, czasem jest szampan z kieliszkami
a tu akurat wino.

I nietypowa inskrypcja na dole nagrobka:
"Widziałaś księżyc ostatniej nocy?"





..............................

Zadziwia mnie pomysłowość i fantazja Anglików.
Zadziwiły mnie też ich cmentarze, dzięki że pokazałaś je.

To tak jak i mnie i to we wszystkich dziedzinach.
Ja bym jeszcze do tego dorzuciła to, że "im się chce".

Nawet nie wiesz jak mi ulżył Twój wpis,
bo już dawno miałam ochotę pokazać tę "inność"
ale obawiałam się poruszyć ten temat,
bo on taki trochę "na kolanach" w niektórych kręgach.

Fajnie Alodio że wpadłaś.
Właśnie, tak jak piszesz,
tu nie "produkuje się" ton śmieci typu szkło czy plastik po zniczach
czy sztucznych kwiatach.
Bezsensowne zaśmiecanie świata, służące żywym tylko,
byle więcej, bo co ludzie powiedzą.

Może wpadnie ktoś i o północy
jakaś imprezka się rozkręci?


Dodam jeszcze, że tu nigdzie nie zauważyłam klepsydr, nawet przy kaplicach czy kościołach.
Bo tu mało ludzi odwiedza kościoły,
obojętnie jakiej to wiary
a więc zainteresowani i tak by nie przeczytali.
Słupów ogłoszeniowych nie ma,
przy domu zmarłego też nic nie wisi.
Widocznie rodzinę i znajomych powiadamia się w inny sposób.


A teraz to co mnie tu zauroczyło pięknem.
Jak wspomniałam, tu nie ma wieńców jako takich,
nie zasypuje się grobów kwiatami, no bo i jak takie "maleństwa" z urną?


Tylko na długim chodniku przy tym cmentarnym kościele
układa się kompozycje i wiązanki z żywych kwiatów.
Są te kompozycje układane na nawilżonej gąbce a więc kwiaty długo zachowują świeżość.
Są przy nich karteczki, parę ciepłych słów i od kogo.





..................





A czasem z kwiatów jest napis dla kogo:






.................







.................








................





..................






To fajne z tą kartą,
widocznie dziadek (napis na szarfie) lubił grać w pokera czy w remika:





.................








................








...................................




Łatwiej takie coś potem posprzątać:




....................








.....................

Planowałam o czymś innym
ale tak wyszło że jeszcze w temacie...
Sąsiadka wkurzyła się na męża tak,
że u mnie było słychać.
Facet fajny gość ale odkąd przeszedł na emeryturę,
stwierdził że nic nie będzie robił
i konsekwentnie się tego trzyma.
Sąsiadka miała ochotę iść na koniec świata,
żeby go nie widzieć,
no to wzięłyśmy kawę do kubków termicznych
i poszłyśmy na ten koniec świata.
A że po drodze był ten cmentarz o którym pisałam
a tam były ławeczki w cieniu to....


Są tam aleje z wiekowymi sosnami i tujami
ale nie wiem dlaczego zdjęcia nigdy nie oddają tego,
jakie one ogromne są:




...................



Tu zrobiłam zdjęcie grubaśnego pnia tui
ale to i tak nie to...




...................



Dużo tam jest ogromnych drzew araukarii,
wśród nich widoczny jest fragment kościoła
i komin krematorium:





................




Bardzo lubię araukarie, tu młodszy egzemplarz:





..................




A to aleja tych fajnie przyciętych tui,
o których pisałam w poprzednim poście:





..................





I jak się idzie tą alejką,
to potem mija się ten grób na którym były te butelki z winem.
Tym razem nie było żadnych napitków
ale i tak zatrzymałam się chwilę przy tym grobie,
bo te napisy na tablicy są takie wzruszające:

"Jesteś najjaśniejszą gwiazdą na niebie.
Nie mogę uwierzyć że odeszłaś.
Kocham cię więcej każdego dnia.
Nasz ból nigdy nie zniknie."






................




Śliczna to była dziewczyna,
miała tylko 25 lat:





..................





Pokazywałam napis z przodu grobu, ten o księżycu
a z boku jest taki:


"Kocham cię bardziej niż żelki".


Ileż to takie "po prostu" wpisy są bardziej prawdziwe i wzruszające
niż pompatyczne i wzniosłe.



................




A tu żołnierze tak jak kiedyś w szeregu szli do walki
tak i teraz leżą:




...................






Ileż tu narodowości przeważnie bardzo młodych chłopaków leży,
nawet i Hindusi:




...............




A to jeden z wielu maleńkich grobów,
ten pod płotem,
co tu nie ma żadnego znaczenia:



...............





Zerknęłam tylko do tego zakątka z różami
ale nie mogłam patrzeć,
jak się męczą w tej suszy:




................




Koło dziecięcego kącika też tylko przemknęłam,
bo raz że niemożliwie gorąco było
a drugie że sąsiadka sobie przypomniała,
że musi obiad mężowi podać.




...............

Jak tak włóczyłam się po moim mieście,
zauważyłam różne takie dekoracje- instalacje.
Było to w pobliżu nabrzeża, gdzie stacjonują jednostki wojskowe.
Tu na zdjęciu widać mur z zasiekami
ale to takie lżejsze zabezpieczenie.
W miejscach gdzie stacjonują jednostki antyterrorystyczne,
(ze względu na obecność okrętów podwodnych z napędem atomowym),
mury są o wiele wyższe, naszpikowane kamerami
i wieżyczkami z wartownikami.




.............................






.................







Napotykałam różne takie instalacje z marynarskimi akcentami (ten brzuchaty bosman fajny):




................






Były też takie z napisami:

Pewnie znacie angielski ale gdyby ktoś nie,
to tłumaczenia takie "po prostu":




"Mężczyźni są jak ryby,
zawsze wpadają w kłopoty, gdy tylko otworzą usta."





....................







"Pesymista widzi szklankę z wodą do połowy pustą,
optymista do połowy pełną.
Marynarz dodaje dwa kieliszki rumu, dwie kostki lodu i mówi: "Na zdrowie".






...................








"Kiedy nadejdzie burza życia,
ustawcie żagle (we właściwym kierunku)".


..................








"Niech wasza kotwica będzie ciężka,
niech korek będzie luźny (pewnie w butelce rumu),
wasz rum przyprawiony, a wasze kompasy prawdziwe (wskazują dobry kierunek".







....................







"Żeby nas znaleźć, musicie być dobrzy,
żeby nas złapać, musicie być szybcy,
żeby nas pokonać, musicie żartować (być zabawni)."



...................








"Diabeł ubiera się u Prady
ale załoga nosi buty "pokładowe."






.................







"Przeszłość jest jak kotwica, która nas powstrzymuje. Porzućcie to, kim jesteście, aby stać się tym, kim chcecie być".






.................




A tu już nie udało mi się na tyle powiększyć zdjęć,
żeby odczytać:


......................








...................................

W zachodzącym słońcu:




...................