senior.pl - aktywni w każdym wieku

On nie lewituje,
on jest w trakcie spadania do wody.

No cóż, ponad dwa tygodnie bez wody,
to co miały w wilgotnej wacie widać szybciutko wypiły,
trudno od nich wymagać umiejętności racjonowania .

Ale zaraz idę natargać przekwitniętych kiści,
spróbuję wysłać jeszcze same nasionka w kopercie jako list,
wysiejesz na wiosnę do gruntu już.


Co do wczorajszych harców w moim mieście,
to działo się oj działo
i kolorowo było.
Ale to kiedyś, co innego muszę zrzucić "z pulpitu".
Kolorki były:






.............................






To jeszcze kilka fotek z tych pagórków,
które z racji że one "po horyzont"
i ta gra słońca (bo przewalające się chmury) na nich,
mnie urzekły:






....................







.....................








....................










Tu jeszcze ta łąka,
przez którą przejść musiałam do swojej "dziury" w płocie.
Nie dałam się nabrać na przejście tą bramą,
widziałam ją idąc z drugiej strony koło niej,
była zamknięta na kłódkę i "okutana" drutem kolczastym.
Nie było zmiłuj, trzeba było daleko tą trawą,
uważając na ewentualne żmije,
mogły się tam wygrzewać:





...................





Na filmiku widać,
jaki to malutki skrawek lasu jest tak pieczołowicie ogrodzony.
Widać fragmenty rozwalonego murku
ale te wyłomy są dokładnie zabezpieczone drutem.


https://photos.app.goo.gl/3JAkz7CM2vmNf7cz8



Dlatego że tak zabezpieczony,
to kusiło (i skusiło) żeby wejść.
Na filmiku po prawej widać prześwit,
to już pastwisko a na nim:






.....................................



A i jeszcze umknął mi spod nóg (i przestraszył) zając,
zająca nie widziałam od dzieciństwa.





I zejście inną stroną, księżycowy krajobraz:




..................






Piękny widok na jakąś wieś:




......................



I już na stacji Hope i "Zielony mosteczek",
jak w piosence.
No może niedokładnie mosteczek i nie ugina się
ale zielony i budził skojarzenia.
Czekałam żeby ten facet wylazł z kadru
ale on zszedł dopiero jak pociąg przyjechał:




.................

Krótki spacer po mieście:



.................








.................








.................................












......................................










.................................








...................








............................................







..........................................


















Jeszcze ciepło, jeszcze można przysiąść....







..................................

Wrzosy, wrzosy, wrzosy.....na Dartmoor....








.......................................








.................








................








......................................









......................................








..................







..........................................










................







.....................................








..................................










.........................................

Żabo te dróżki, a właściwie ścieżki są bardzo malarskie.
Można się uczyć jaki kolor ma ziemia pod stopami, jak układają się cienie traw.
Na pierwszym zdjęciu miałaś słońce po lewej, a na dolnym po prawej ręce

Dzięki za wrzosy. Wrzosy, a w dali kamienie czy skałki to jest to!
Czy bywa, że ogarnia Cię poczucie wolności na taki widok?

Cześć.
Żabo miasto też pięknie ukwiecone, nawet werbena patagońska kwitnie.
U mojej sąsiadki też kwitnie.
Wrzosowiska i te ścieżki niesamowite, pięknie to wszystko wygląda i z chmurami i w słońcu.
Ale te rogate zwierzaki nie bardzo przyjaźnie spoglądają na intruzów.
Nawet owieczka po skałkach wędruje i koniki, piękne miejsce.
Gratko, obie się zachwycamy tymi widokami.

Zdjęcie robione o świcie,
jeszcze resztki mgły się snują:






................





To w ostrym zachodzącym słońcu:




.................








A to już prawie wieczorem:







....................





Te chmurki w pakiecie:


............................................








I jakiś tajemniczy kamienny krąg:


....................













Dokładnie tak, to jest to:








...................................






Tu wrzosów nie ma ale te skałki:





...................







To wrzosy dorzucam:


..................





Matko jedyna, pewnie i nie tylko!
Dostaję tam skrzydeł bez Red Bulla,
oddycham dwa razy szybciej bo tyle tam powietrza,
jakieś takie nieokreślone uczucie mnie ogarnia,
które to "ładuje" mnie optymizmem na dłuższy czas.




Bo przecież to takie piękne:




.................




Pojęcia nie miałam, że to się tak nazywa.
Ładniej się nazywa niż wygląda.

Pięknie i ciągle się zmienia,
z porą dnia i z porą roku.
Bo ja wiem?
Ja jakoś nie mogę wzbudzić w sobie lęku przed tymi zwierzętami
ale ja nigdy nie miałam za dużo instynktu samozachowawczego.
Niby wiem że to męskie osobniki,
słyszałam o różnych wypadkach z ich udziałem
ale jakoś tak....

Piękne są:




.................



Piękne i to wszystko żyje,
w każdej chwili się coś zmienia,
dlatego wolę takie miejsca od muzeów czy statycznych budowli.

Właśnie o to mi chodziło, o to co je tak trudno wyrazić słowami!

Cześć Żabo i Gratko.
No właśnie...z Twoim instynktem to wiadomo, różnie bywa.
Rudasy może i piękne, ale mnie najbardziej zachwyciły ich grzywki.
Trochę jakby znudzone, czekają na atrakcje w postaci człowieka...
Nie wiem, czy one są zagrodzone, czy coś innego zagrodzone przed nimi.

Jonasz Kofta tak o tym:

"Najpiękniejsze są doznania nienazwane,
nieuchwytne, niezamknięte pojęciami.
Są jak koty, które łaszą się nad ranem
i swoimi przechadzają się drogami."





Ale dość długo udało mi się przetrwać.
Tak,
jakieś laski, zagajniki są właśnie przed nimi zagrodzone.



Żeby zmienić temat,
to pana przy pracy spotkałam,
tu dopiero szkic ma:



...................................






Tu już trochę widać,
na drugi dzień robione zdjęcie:




..................................











....................................











................................










...............................









..............................









.................................










.................................









.................................







Zauważcie co ten żółw ma na grzbiecie:





...................................










...................................

Jeszcze tylko uzupełnienie do wczorajszego postu,
ten pan wymalował "kilometry" tego muralu.

W ramach "sprzątania" pulpitu
jeszcze chwila na Dartmoor i drzewa, drzewa....


Ale jeszcze muszę tę skałę, niezwykła jest,
palce jakby od ogromnej stopy...
Jakby jakiś olbrzym leżał po drugiej stronie wzniesienia
i tylko palce u nogi widać:


...............







..................................







....................







....................................








...................................





Tutaj coś tajemniczego, dziwnego.
Mech na kamieniu w kształcie koła
a na obwodzie litery jakby
a może to i litery jakieś są?
A i w środku jakiś wzór:





...................




I jak przy czymś tajemniczym...
Kto, kiedy i po co taki kamienny trakt wyznaczył?
Ciągnie się kilka kilometrów:





..................








...................








...................








....................................









.......................................

Miałam wolną chwilę,
to próbowałam się czegoś dowiedzieć
o tym tajemniczym głazie.

Okazuje się,
że takie kamienie mchem porośnięte w tamtym miejscu Google zna,
tu trochę inny wzór z mchu.

Zdjęcie z netu:



..................






"Las Wistmanâs Wood (w Dartmoor w Devonie) jest osnuty legendami o druidach, duchach i innych zjawiskach nadprzyrodzonych,
co po części tłumaczy jego wygląd ,
pokryte mchem głazy i powykręcane,
wiekowe drzewa zdają się być idealnym tłem dla tego typu opowieści.

Wistman`s Wood to pradawny las,
który w większości został pozostawiony sam sobie,
wolny od zniszczeń lub działalności ludzi czy większych zwierząt.
To głównie zasługa jego zdradzieckiego, skalistego podłoża,
które bardzo utrudnia poruszanie się wokół drzew.
Ogromne, pokryte mchem głazy tworzą niezliczone szczeliny i inne pułapki,
dlatego nietrudno o upadek.

Wiele doniesień mówi o duchach i zjawach, jednak najbardziej jest rozpowszechniona legenda dotyczy ogarów piekielnych i druidów.

Powszechnie uważa się także,
że ów las był świętym miejscem druidów,
którzy przybywali tam,
żeby odprawiać rytuały wokół niektórych z najbardziej imponujących głazów w tej okolicy. "


"Inne wierzenie opowiada o niezwykle jadowitych żmijach,
które czekają między kamieniami na nieuważnych wędrowców."

Widziałam tam kilka umykających pod głazy żmij
ale nie wiedziałam,
że one na mnie czekały i że są szczególnie jadowite.



Bywam w tym lesie,
parę lat temu pokazywałam tu zdjęcia,
pokażę jeszcze kiedyś,
bo to miejsce jest naprawdę niezwykłe i piękne.



.................

Cześć.
Faktycznie...można uruchomić wyobraźnię i różne wizje widzimy.
Ten las jest niesamowity i taki straszny, sama tam chyba nie spacerujesz.
Ciekawie wygląda ten głaz porośnięty mchem, tak równiutko, jakby ktoś nadał mu ten wzór, niewiarygodne jak przyroda to wszystko tworzy.

Nie, sama po tym lesie nie
ale po innych trochę tu bliższych ,
parę razy sama łaziłam.
W tamtym lesie nie ma zasięgu
i tak jak Google opisuje,
jest trochę niebezpiecznie.
Nie ma tam ścieżek,
trzeba przeciskać się między głazami,
czasem skakać z kamienia na kamień,
łatwo o jakąś kontuzję a pomocy znikąd,
tam rzadko kto chodzi,
bo spacer trudny choć widoki piękne.

Wybiorę się jeszcze przed wyjazdem do tego lasu.

A teraz taka sentymentalna wędrówka,
do miejsca które pierwsze odwiedziłam po przyjeździe do Anglii
i pierwsze którym się tak zachwyciłam.
To plaża ukryta między skałami,
dostępna tylko chwilę,
pomiędzy jednym a drugim przypływem.

Ale najpierw trzeba dostać się do Cawsandu,
tym razem promem samochodowym.
Płynąc tym promem widzi się rzeczy,
których z lądu nie widać.

Tu stocznia ( największa w Europie),
w których remontuje się statki i okręty podwodne z napędem atomowym.
Kolejka,
m.in. okręt pod niemiecką banderą.
Te zdjęcia w bardzo dużym zbliżeniu:




..................






Dużo okrętów czeka na redzie,
za daleko żeby zdjęcia zrobić
ale na brzegu jest luneta dla turystów.

Ten to wiadomo że nie handlowy ani pasażerski:


.................






W tych hangarach remontowane są łodzie podwodne
i to jest najbardziej chroniony odcinek wybrzeża
od strony lądu.
Ale co tam hangary, te chmury...



.................






A tu jakiś wrak się odsłonił,
bo zaczyna się odpływ:






...................


Zwróciłam uwagę na te okręty,
chociaż widziałam je już wiele razy,
bo jest ogromny ruch takich okrętów teraz.
Widać że sytuacja niespokojna,
ciągle jakieś wypływają , przypływają,
ciągle patrolują tu wody przybrzeżne.
Tu w Plymouth mają "metę", tu ich dużo stacjonuje.



I już Cawsand, nie raz już tu pokazywałam.
I z tego miejsca trzeba wspiąć się
na to zalesione wzgórze:




...............




A potem to się idzie i idzie (blisko nie jest)
takim zielonym tunelem.
Było ciepło (ale nie za bardzo),
tuż po deszczu, powietrze świeże, rześkie,
takie co to można go nożem kroić.





................





Z jednej strony pachnąca gęstwina,
z drugiej morze.
O rany, jak wtedy chce się żyć:




..................





Po drodze jakieś ruiny starego domostwa
i tak pięknie się prezentująca passiflora.
Wprawdzie to nic mi dziwnego,
bo przecież mam taką w ogrodzie
ale ta w tej dziczy tak pięknie się prezentowała:




..................








....................................






Tu już owoce marakui:

...................................



Nie mogłam się powstrzymać,
żeby tej passiflory nie pokazać choćby w trzech odsłonach,
Ale i tak bym w jednym poście do tej plaży nie doszła.

To dalej na tę plażę
ale seniorek muli a ja też niewiele mam czasu,
to nie wiem jak daleko dojdę.

Po drodze są tam te olbrzymie hortensje,
jakiś pensjonat na kompletnym odludziu
i te olbrzymy.
Całe lato miałam ochotę je zobaczyć
ale że była okropna susza,
to bałam się zobaczyć je jakieś zmarnowane,
bo one na południowym zboczu.

To już przekwitnięte, wiadomo
ale chyba nieźle sobie radziły:




...................







..................








.................








................









.................

Pięknie zachodziło.....



................

I już przy tej plaży do której szłam.
Ale co chwilę nadchodziła chmura
i tak "punktowo" lało.
Akurat tam gdzie ja byłam,
miejsce tuż nad plażą.
Na szczęście są tam ruiny jakiejś twierdzy czy czegoś tam, można się było schronić:





........................................





Chmura jak widać niewielka
ale lunęło z niej konkretnie:




................








To trzeba było przeczekać:





.................







Była tam wykuta w skale fajna ławeczka
ale ta mokra plama przed nią nie zachęcała do siadania.
Plama wiadomego pochodzenia:



....................






To się czekało,
z drugiej strony pogoda:





..................









..................................










....................................



Na zdjęciu zaznaczyłam gdzie jest ta plaża,
mało kto o niej wie, bo jest ona tak "wcięta" w ląd,
jest widoczna tylko od strony morza.
Z racji że zejście na nią nie jest łatwe,
to jest tylko w niektórych przewodnikach,
ta plaża nie jest dla rodzin z dziećmi i psami.
I tylko chwilę "trwa",
początki przypływu odcinają drogę powrotu:



.................





I chwila namysłu,
ryzykować zejście na plażę czy nie.
Bo po deszczu kamienie i skały mokre i śliskie
a to zejście jest takie "na czterech literach",
bardziej trzeba się zsuwać niż schodzić.
A z powrotem z kolei wdrapywać się na czworakach.
Zasięgu tam nie ma, w razie jakiegoś urazu nie ma jak po pomoc dzwonić.
A plażę zalewa całą (7 metrów wody),
nie ma się gdzie schronić,
tym razem rozsądek zwyciężył,
odpuściłam.

Na zdjęciu zaznaczyłam strzałką uskok,
gdzie zaczyna się "zjazd" stromy na tę plażę:




................





Ale że na tej plaży byłam zaraz po przyjeździe do Anglii,
to postanowiłam,
że jeszcze tu wrócę przed wyjazdem stąd.

Żabo, że nieźle sobie radziły
w tej suszy jak piszesz to mało powiedziane
mają się świetnie i nie straciły urody nawet przekwitnięte
Pewnie się powtarzam, ale takich hortensji gigantów
to u nas nie ma, przynajmniej ja nigdzie nie widziałam.

I bardzo dobrze
bo ta woda z chmury na głowę lecąca
przynajmniej jest bezpieczna
w odróżnieniu od tej "zalewającej"
Oj będziesz miała co wspominnać
w nowym błotku

Różne, bardzo duże też,
tu widywałam hortensje
ale te największe.

No nie wiem,
raczej unikam wspomnień bo to mnie ....

Wykorzystuję ładną pogodę i biegam, biegam i tu i tam.
Wprawdzie "na zapas" się nie da ale...

To tylko tak krótko co pod nogami,
to ładne ale banał:








.......................................









.................


















..................











................................








......................................









Ale takie coś?





................................................








Te "palce diabła" czyli Okratek Australijski to po raz pierwszy widzę,
w Polsce też już się pojawia:







................................................









...................

Ja też pierwszy raz widzę okratka australijskiego. On banalny nie jest, o nie!
Szacun dla malarza murali!

Świetne miejsce na przeczekanie deszczu, szczególnie takiego z małej chmury.
Ja pamiętam jak pisałaś o tej plaży, na którą i zejście jest wyzwaniem i przypływ
może zaskoczyć.
Nigdy nie rozumiałam, dlaczego przypływ jest w jednym punkcie geograficznym wysoki,
a innym mniejszy. I zdaje się, że to nie zależy od pory roku, ani od tego czy księżyc jest
w nowiu czy w pełni.


Nie będę pisać, że fotki są śliczne i interesujące, bo to powtarzane ciągle staje się banałem.

Pozdrowienia zostawiam pod kozakiem

Zgadza się,
bywa "straszny" w swym wyglądzie przypominającym rozczapierzone czerwone palce (nazywany przecież jest "palcami diabła")
ale to jeżeli dorosłe egzemplarze.
Ja na młodzież trafiłam.
Wielki szacun i podziw.
Jak już nie raz mówiłam,
farbą w spray`u oddawać takie subtelności,
czasem z drabiny albo w pozycjach super niewygodnych wyczarowywać takie bajkowe klimaty.
Czapki z głów dla tych artystów.


Nie jestem pewna czy przy okazji tej właśnie plaży pisałam
o tym niebezpieczeństwie w razie przypływu,
bo to było na początku mojego pobytu tu
i temat przypływów był jeszcze mi obcy.
Owszem,
coś wiedziałam że trzeba się spieszyć i uciekać stamtąd
ale jak pamiętam,
wtedy bardziej fascynowało mnie to,
że moje ślady na piasku są "dziewicze" i jedyne.

Dużo więcej pisałam o tej niebezpiecznej jaskini,
bo tu już byłam bardziej obznajomiona teoretycznie i praktycznie z przypływami
(już widziałam tablice z liczbą ofiar na niektórych plażach).
To przypomnę parę zdjęć z tego niesamowitego miejsca:




................







...............







.................










.................





Tu na zdjęciu widać wyjście z tej jaskini,
wydaje się całkiem ok
ale jest najbardziej zdradliwe z możliwych,
dlatego nie ma tej groty w przewodnikach,
jest tylko znana "wtajemniczonym".
Wydaje się że widzi się plażę
ale z lewej strony od wejścia jest niecka
i tam najpierw wlewa się woda odcinając wyjście.
Poza tym to jest mała grota,
mieszczą się tam najwyżej dwie, trzy osoby,
to nie miejsce dla całych rodzin z psami w dodatku.







.................




A tu wejście do tej jaskini,
jeżeli ktoś nie wie,
to przechodzi plażą i nie zauważa:




..................



Wklejam filmik jakby ktoś miał ochotę zobaczyć więcej (chociaż już było kiedyś).
Ta niesamowita struktura skał...
I ta woda ze źródełka spływająca po tej niesamowicie pięknej kaskadzie.
To jest słodka woda (próbowałam),
chociaż jaskinia jest całkowicie zalewana przy przypływie.
To źródełko "grało" w serialu "Poldark" ("Wichry losu" po polsku tytuł),
Elik na pewno pamięta.
Miało czarodziejską moc,
w co jestem skłonna uwierzyć w tamtejszym cudownym otoczeniu.


https://photos.app.goo.gl/4SRyxBYU7wYK7Twr9


To wyjście będzie widać w końcówce tego filmiku:

https://photos.app.goo.gl/TAdwt1ADLw9G13rZ7


Ja też nie rozumiem za bardzo, chociaż czytałam o tym
ale to nie na żabi rozumek.

Pozostanę tylko przy prostej definicji,
nie zagłębiając się w szczegóły:


"
Pływy morskie (przypływy i odpływy)
– regularnie powtarzające się podnoszenie i opadanie poziomu wody w oceanie
wywołane oddziaływaniem grawitacyjnym Ziemi z Księżycem i Słońcem."



A tu miejsca gdzie zanotowano największe poziomy wód w czasie przypływów,
Anglia (koło Bristolu jest na 4 miejscu):


"Miejsca występowania pływów o najwyższych skokach
-największa zarejestrowana:

Zatoka Fundy Ocean Atlantycki Kanada 19,6 m


Río Gallegos Ocean Atlantycki Argentyna 18 m



Zatoka Frobishera Cieśnina Davisa Kanada 17,4 m



rzeka Severn Kanał Bristolski Wielka Brytania 16,8 m "



Miłym banałem.

Znalazłam, dziękuję.

Miało być o czymś innym,
potem o muralach bo wspomniałyśmy
ale przy tej jaskini nie mogłam się powstrzymać,
żeby nie wrócić.