senior.pl - aktywni w każdym wieku

Kaimo,książka ,,Nie jestem Bogiem''jest w bibliotekach.Proponowaną przez Ciebie pozycję zarezerwowałam .Mlłego dnia dla Wszej trójki.

Koko, mieszkam w małym miasteczku i mamy tylko jedną bibliotekę. Byłam dzisiaj, niestety, nie mają tej książki. Zapytam jeszcze w zaprzyjaźnionych szkolnych bibliotekach, ale jeśli nie będzie, to nie ma problemu - kupię.
Pozdrawiam !

Kaimo, kota Alfiego już mam. Na razie jestem przygnębiona wyczynami młodych...Dobrego dnia Tobie i kotełkom.

Mruczące muzy literatury

Bywały pupilami, inspiracją, a niekiedy milczącymi obserwatorami zmagań z brakiem weny. Koty zajmowały szczególne miejsce w życiu znanych pisarzy.
Mruczący towarzysze od wieków pojawiają się na obrzeżach wielkiej literatury: zaglądają do gabinetów pisarzy, przemykają przez ich wspomnienia, a czasem niespodziewanie trafiają na karty książek. Dla jednych autorów byli ukochanymi pupilami, dla innych – niemal równoprawnymi mieszkańcami literackiego świata.

Wielkim miłośnikiem kotów był Ernest Hemingway.



W 1935 roku laureat Nagrody Nobla otrzymał od kapitana statku białego zwierzaka z polidaktylią – wrodzoną cechą polegającą na występowaniu dodatkowych palców. Kot o imieniu Snow White na pokładzie pełnił funkcję myszołapa i swoistego talizmanu przynoszącego szczęście. Dziś dawna posiadłość Hemingwaya w Key West na Florydzie, działająca jako Ernest Hemingway Home & Museum, jest domem dla niemal 60 kotów – wszystkie noszą gen odpowiedzialny za polidaktylię. Ich charakterystyczne łapy, przypominające małe rękawiczki, stanowią swoisty symbol domu pisarza. Zwierzęta swobodnie poruszają się po terenie dawnej rezydencji, a ich obecność stała się częścią dziedzictwa tego miejsca – niemal równie rozpoznawalną jak zachowane pamiątki po autorze „Starego człowieka i morza”.

W polskiej literaturze trudno o kota, który zrobiłby większą karierę niż Iwan Konwicki. Kocur trafił do rodziny pisarza na prośbę jego córek, Ani i Marii. Konwiccy otrzymali go od Marii Iwaszkiewicz, córki Jarosława Iwaszkiewicza, która miała wówczas kocięta do oddania. W ten oto sposób do Warszawy trafił trzymiesięczny, szary, pręgowany dachowiec – początkowo nazywany Wanią, później Iwanem. Został stałym bywalcem środowiska artystycznego. O jego względy zabiegali Dygat i Holoubek. W stanie wojennym regularnie dostawał zagraniczne paczki ze smakołykami. Przez 18 lat był pełnoprawnym członkiem rodziny Konwickich, a pisarz uczynił z niego jedną z najbardziej wyrazistych postaci swojej prywatnej mitologii.



Mruczący towarzysz pisarza został bohaterem „Kalendarza i klepsydry”, który komentował rzeczywistość, krótko trzymając domowników. W rozmowach ze znajomymi twórca „Małej apokalipsy” z humorem opisywał zachowanie charakternego pupila, nazywając go m.in. „krwawym despotą”, „rozwydrzonym bydlakiem” i „egocentrycznym chamem”. Po latach kot znów trafił do literackiego świata. W 2019 roku ukazała się książka „Iwan Konwicki, z domu Iwaszkiewicz”, w której kultowe teksty pisarza zilustrowała jego małżonka Danuta. Genealogię Iwana zrekonstruowała zaś prawnuczka Iwaszkiewicza, Ludwika Włodek, która odkryła, że ojcem czworonoga był półdziki kocur należący do sąsiadów Iwaszkiewiczów, matką zaś – drobna czarna kotka Jagusia.

Do miłośników kotów należał też Mark Twain. W pewnym momencie w swoim domu miał aż 19 czworonogów, którym zwykł nadawać finezyjne imiona. Znana anegdota z życia pisarza dotyczy pupila o imieniu Bambino, który pierwotnie należał do córki Twaina, Clary. Kiedy zwierzę zaginęło, pisarz wykorzystał swoje najpotężniejsze narzędzie – pióro – aby pomóc w jego odnalezieniu. Satyryk opublikował w nowojorskiej prasie ogłoszenie z obietnicą nagrody w wysokości 5 dolarów i szczegółowym opisem czworonoga.



Inny kot, Sour Mash, zapisał się w pamięci Twaina jako wyjątkowa osobowość o ogromnej niezależności. Właśnie ta kocia cecha była dla pisarza szczególnie fascynująca. Nieprzypadkowo koty tak często pojawiały się w jego tekstach i wspomnieniach. Choć Twain komentował ich zachowanie z właściwym sobie humorem, za żartami zdawał się kryć autentyczny podziw.

c.d.n.

Mruczące muzy literatury cz.2.

Swego rodzaju kocie uniwersum stworzył T.S. Eliot, który uczynił koty bohaterami własnej poezji. W 1939 roku ukazał się „Old Possum’s Book of Practical Cats”, zbiór 14 żartobliwych wierszy, w których autor stworzył galerię niezwykłych futrzastych postaci. To właśnie ten tom posłużył za kanwę musicalu „Koty” Andrew Lloyda Webbera.



Zwierzęta te interesowały pisarza jako stworzenia obdarzone tajemniczą aurą. W jego wierszach otrzymały więc nie tylko imiona, ale też własne ambicje i sekrety. Z literackiej zabawy narodziła się z czasem jedna z najsłynniejszych kocich marek w kulturze popularnej. Musical „Koty” sprawił, że czworonożni bohaterowie Eliota – między innymi Macavity czy Grizabella – zaczęły żyć własnym scenicznym życiem.

Dla francuskiej pisarki Sidonie-Gabrielle Colette koty były nie tylko towarzyszami codzienności, ale stałym elementem życia, który nierzadko przenikał do jej twórczości.



Obserwowała je z uwagą, ceniąc ich indywidualność. Colette nie traktowała zwierząt przesadnie sentymentalnie – dostrzegała w nich niezależne istoty, które potrafią obdarzyć człowieka zaufaniem i miłością pod warunkiem, że ten szanuje ich granice i zapewnia mu spokojną przestrzeń. Odzwierciedlenie owej fascynacji stanowiła jedna z jej najsłynniejszych powieści – wydana w 1933 roku „La Chatte”. Na kartach książki opisała relację mężczyzny z rasową kotką kartuską, która zaczyna być dla niego ważniejsza niż związek z żoną.

Szczególne miejsce w życiu innej legendy literatury, Virginii Woolf, zajmowała kotka Sibyl. Pojawia się ona w korespondencji i zapiskach autorki „Pani Dalloway” związanych z codziennym życiem, które dzieliła z mężem Leonardem w angielskiej wiosce Rodmell.



Koty były nieodłączną częścią wiejskiego azylu, do którego Woolf uciekała od londyńskiego zgiełku i gdzie powstawały fragmenty jej najważniejszych dzieł. Sibyl nie stała się jednak literacką bohaterką na miarę kotów T.S. Eliota czy Tadeusza Konwickiego. Była elementem intymnego świata pisarki, który znamy z jej dzienników oraz wspomnień osób z otoczenia Woolf. Zwierzęta – podobnie jak specyficzny rytm wiejskiego życia – były dlań pretekstem do refleksji nad wolnością, samotnością i granicami ludzkiego poznania.

(PAP Life)iwo/ag/

Hej, Koko! Zamówiłam "Chyba nie jestem...", ale mam jeszcze chrapkę na "Iwana Konwickiego z domu Iwaszkiewicz", o którym wyżej.
Przyjemnego popołudnia!

P.S. Czy masz własne kociołki, czy tylko lubisz "na sucho"?

Dobry wieczór.Kaimo ogromnie się cieszę ,że udało Ci się
zamówić ,,Chyba nie jestem Bogiem''
Koty bardziej niż lubię .Teraz na ,,sucho''.W życiu miałam cztery: Bambo, Psotka,Grymas i Kacper( odszedł od nas 1.V.2000 r( był z nami 17 lat).Każdy był inny.Ogólnie charaktery i charakterki.

Se
rdeczności dla Ciebie i przytulaski dla,, czterołapych''
PS.P.Dalloway i Konwickiego będę poszukiwać.

Hej, Koko! Ja też pochodzę z rodziny kotolubnych. W rodzinnym wiejskim domu były kocice, hołubione i pieszczone , ale to były bardzo odległe czasy. Potem długo nie było nic, aż 7 lat temu odważyłam się na rudego Curka. Chwilę potem wokół bloku zaczęło wałęsać się duże czarno-białe kocisko. Wynosiłam mu resztki po Curku, potem już całe porcje, a on w końcu wprowadził się. I teraz nami rządzi... Charakterne są obydwa, mądre i zmyślne - żeby tylko nauczyły się żyć w zgodzie.



Przyjemnego popołudnia!

Witaj,Kaimko! Mama moja była kociolubna,a ja z siostrą to odzieczyłyśmy.Tata lubił ,ale z lekkim dystansem do tych zwierzątek. Polecane przez Ciebie pozycje są w mojej bibliotece.W kolejce jestem na 4 miejscu.Trochę to potrwa.
Serdecznie Ciebie pozdrawiam i miziaczki dla kotełków.

Pozdrawiamy - Kaima, Curek i MarcYpan.

Pozdrowienia odwzajemniam.Kotki mają b.oryginalne imiona.Wszystkiego dobrego!